Udar niedokrwienny mózgu
Udar niedokrwienny mózgu spowodowany jest gwałtownym zatrzymaniem dopływu krwi do mózgu, w wyniku zwężenia lub całkowitego zamknięcia światła naczyń tętniczych. Stanowi około 90% wszystkich udarów. Podstawowe przyczyny udaru to zaburzenia rytmu serca, zmiany miażdżycowe, niedrożność tętnic domózgowych, wady zastawek, zawał serca, zaburzenia krzepnięcia, czy zmiany zapalne naczyń.
Objawy są bardzo złożone, do najważniejszych należy niedowład bądź paraliż połowy ciała, osłabienie lub zniesienie czucia po jednej stronie ciała, zaburzenia w zakresie zdolności wykonywania precyzyjnych ruchów, zaburzenia w zakresie zdolności mówienia lub rozumienia mowy – afazja, dyzartria, zaburzenia w zakresie zdolności do pisania (agrafia) i czytania (aleksja), zaburzenia w zakresie zdolności do zapamiętywania nowych informacji – amnezja, zaburzenia w zakresie zdolności do rozpoznawania i identyfikowania obiektów – agnozja, zaburzenia w zakresie zdolności do przełykania – dysfagia. Może również wystąpić napad padaczkowy, urojenia i omamy oraz zaburzenia świadomości.
W diagnostyce udaru mózgu podstawowe znaczenie ma zróżnicowanie pomiędzy udarem niedokrwiennym i krwotocznym. Należy wykonać jak najszybciej tomografię komputerową głowy i najszybciej, jak to możliwe podjąć odpowiednie leczenie. W razie wątpliwości czasem badaniem rozstrzygającym jest rezonans magnetyczny.
Udar mózgu jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia. Ważna w postępowaniau jest kontrola diurezy, profilaktyka przeciwzakrzepowa, leczenie przeciwdrgawkowe przy występowaniu drgawek oraz leczenie przeciwobrzękowe w przypadku stwierdzenia objawów obrzęku mózgu (mannitol, krótko działające barbiturany, hiperwentylacja, ewentualnie postępowanie operacyjne).