Wenlafaksyna należy do nowej grupy związków, których działanie znacznie przewyższa dotychczas stosowane w terapii depresji leki. W sposób zrównoważony hamuje wychwyt noradrenaliny oraz serotoniny, a tym samym zwiększa ilość tych związków w przestrzeniach między komórkami nerwowymi, gwarantując równowagę pomiędzy tymi substancjami.
Wenlafaksyna charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego (do krwioobiegu dostaje się około 90% leku podanego doustnie). Nie ma konieczności stosowania tego leku wraz z posiłkiem, gdyż spożywany pokarm nie wpływa na jego przyswajalność wenlafaksyny. Tabletki o przedłużonym działaniu maksymlane stężenie w osoczu osiągają po około 6h. Wenlafaksyna metabolizowana jest w wątrobie do aktywnej substancji jaką jest o-demetylowenlafaksyna, która maksymalne stężenie osiąga po 8,8 h.
Zdecydowana większość wenlafaksyny (87%) wydalana jest wraz z moczem w ciągu 48% od podania ostatniej dawki leku.
W licznych badaniach udowodniono skuteczność wenlafaksyny w zmniejszeniu objawów depresji oraz lęku uogólnionego. U wielu pacjentów znaczna poprawa pojawia się po włączeniu dawki 375 mg, czyli po zwiększeniu początkowej dawki 75 mg. Dodatkowo, na szczególną uwagę zasługuje postać leku o przedłużonym uwalnianiu. Gwarantuje to skuteczniejsze oraz zrównoważone w czasie zapobieganie nawrotom objawów, co zwiększa komfort oraz poprawia jakość życia pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi.
Z roku na rok rośnie lista wskazań terapeutycznych wenlafaksyny. Do początkowych zaleceń leczenia depresji dołączone zostały zaburzenia lękowe oraz fobia społeczna. Powstają prace wskazujące na skuteczność w leczeniu przewlekłego bólu głowy, zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych oraz w łagodzeniu objawów zespołu napięcia przedmiesiączkowego. Wenlafaksyna może być przydatna w leczeniu bólu głowy typu napięciowego oraz w zapobieganiu występowaniu napadów migreny. Niższe dawki leku (75 mg/dobę) wywierają niewielki wpływ na niecharakterystyczne bóle w obrębie twarzy.
Wenlafaksyna staje się tym samym liderem w gronie leków stosowanych w terapii depresji ze współistniejącymi innymi zaburzeniami psychicznymi.
Dawka wenlafaksyny jest ustalana przez lekarza indywidualnie, w zależności od nasilenia objawów depresji, jej rodzaju oraz dolegliwości towarzyszących. Przeważnie początkowa dawka wynosi 75 mg na dobę, a w razie potrzeby zostaje ona zwiększona do 225 mg na dobę. Optymalna dawka leku jest minimalną, skuteczną dawką wenlafaksyny w kontroli zaburzeń u danego pacjenta.
Wielu pacjentów, gdy tylko zauważy poprawę, odstawia lek bez konsultacji z lekarzem. Powoduje to nagły nawrót objawów, często ze zdwojoną siłą. Wenlafaksyna, przed wyłączeniem z terapii, wymaga powolnego zmniejszania dawki, dlatego nigdy nie samodzielnie nie należy rezygnować z leczenia.
Jednym z istotniejszych aspektów terapii wenlafaksyną jest jej profil bezpieczeństwa. W porównaniu z lekami z innych grup charakteryzuje się ona zdecydowanie mniejszą liczbą działań niepożądanych, które, jeśli występują, to w przeważającej części zanikają po początkowym okresie terapii.
Leczenie depresji oraz innych zaburzeń psychicznych z wykorzystaniem najnowszych osiągnięć farmakoterapii, w tym wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu, sprawia, że pacjent może powrócić do codziennej aktywności bez ryzyka uporczywych działań niepożądanych. Terapia jest wspólną decyzją Twoją i Twojego lekarza, porozmawiaj z nim o możliwych kierunkach terapii, wspólnie wybierzecie dogodną terapię.